Bel voor een afspraak: 06-152 26 862 info@officemore.nl

Op zaterdagochtend stap ik om 6.00 uur in de auto om te vertrekken naar een inspirerend seminar in Brabant. Ik heb een overnachting geboekt, want morgen is er ook nog een dag. Slaperig rij ik weg en ik stop onderweg voor een kop koffie om wakker te blijven. Het is een lange, emotionele week geweest met o.a. de aftrap van het culturele seizoen bij de Nieuwe Kolk, waarvan ik om 1.15 uur thuis ben en de verjaardag van mijn broer gisteren, we zijn weer laat thuis.

Ik heb er zin in, in dit weekend. Ik verwacht vol nieuwe energie weer naar huis te gaan zondag. Bij aankomst schrijf ik me in. Een week geleden ontving ik een mail waarin staat dat ik een VIP-dag gewonnen heb en voorin mag zitten en voorrang heb bij de inschrijfbalie…. Ik snap er niets van als ik, net als andere deelnemers, een groen bandje om mijn pols krijg. Ik ontdek de VIP-balie niet. Ik neem eerst een kop koffie. “Dat is dan € 2,20”, zegt de mevrouw achter de counter, huh? De koffie in de koffiepauze sla ik over.

Ik ga de zaal in en zoek een plaats. In het midden, want ik heb geen oranje bandje, zoals de “echte” VIP’s. Het seminar start en ik merk in de loop van de ochtend dat het publiek om mij heen laaiend enthousiast is. Ik, echter, voel me niet op mijn gemak en hoor allemaal dingen die ik al weet. Ik maak ondertussen een to-do-lijstje. De seminarleiders weten me niet te inspireren. Ik vraag me af wat ik hier doe. Mensen die aan het woord komen hebben het over: “Ik heb een klantje”. Brrrrrr. Mijn nekharen gaan overeind staan. Is dat net zoiets als “ik heb een bedrijfje” en “ik heb een succesje behaald”? Als de mannelijke seminarleider dan ook nog vertelt dat hij twee hobby’s heeft die veel geld kosten: vrouwen en auto’s, dan gaan mijn nekharen nog meer overeind. De kunst is, zegt hij, om je vrouw een mooie auto geven, want dan kun je er ook eentje voor jezelf kopen. Huh? Dat heb ik nou met tassen…..

Ik doe wat ik nog nooit gedaan heb. Ik besluit ter plekke dat ik afhaak. Ik heb de lunch nog meegepakt, ben mijn koffer uit de auto gaan halen, heb ingecheckt en ben op mijn kamer gaan zitten om verder aan mijn boek te werken. Ik vind het over het algemeen moeilijk om tijd voor mezelf vrij te maken en heb al zeker vier maanden niets aan mijn boek gedaan. Nu grijp ik mijn kans. Morgen rijd ik na het ontbijt rustig naar huis.

Ik ben nooit iemand geweest die achter de meute aanloopt. Als mensen mij op de middelbare school zeiden dat ik toch wel erg slap was, omdat ik niet rookte, antwoordde ik: “Ik weet niet wie er hier slap is….”. Ik maakte daar natuurlijk geen vrienden mee, maar dat vond ik niet erg. En ik schroom vandaag niet om, als ze het me vragen, aan die enthousiaste mensen te vertellen dat ik afhaak, omdat ik het seminar vreselijk vind en het niet goed voelt. Ik hou ervan me te onderscheiden. Je kunt in dezelfde hoek gaan eten waar alle koeien staan te grazen, maar ergens anders is veel meer gras om te eten en als je achter de kudde aanloopt, loop je toch altijd in de stront.

Delen op Social Media
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email