Bel voor een afspraak: 06-152 26 862 info@officemore.nl

Ik ben de wereld ingestuurd met de opdracht om door te zetten, eerst maar proberen, als ik me niet goed voelde en als het niet verder ging, kon ik altijd nog terug naar huis. Zo ben ik vaak naar school gegaan. Volgens mij ben ik één keer teruggegaan naar huis. De rest verbeet ik mezelf en zette door, ziek of niet. De opmerking die mijn moeder vaak kreeg was: “Uw dochter is een doorzetter mevrouw”. Dit loopt als een rode draad door mijn leven: een doorzetter, een bijtertje. Op zich goede eigenschappen voor een ondernemer, immers, een echte ondernemer gaat door waar een ander opgeeft.

Een paar weken geleden, ik liep al tijden op mijn tandvlees, voelde ik me uitgeput: een geval van algehele malaise. Als zelfstandig ondernemer moet je dan doorzetten, vond ik, opgeven is geen optie. Eerst maar alle nevenactiviteiten op een laag pitje, want er moet gewerkt worden en inkomen gegenereerd. Toen ik toch besloot, op aandringen van mijn echtgenoot, om bij de huisarts langs te gaan, bleek uit het bloedonderzoek dat ik een Hb-gehalte van 4,1 had, terwijl dat bij vrouwen tussen de 7,5 en 9 moet zijn (ernstige bloedarmoede dus). Geen wonder dat ik mijn benen na 50 meter lopen niet meer voelde en dat ik eerst op adem moest komen nadat ik de trap was opgeklommen. Ik zat op de grens van een ziekenhuisopname. Net op tijd naar de huisarts gegaan dus.

Wat ik in mijn verleden heb geleerd: doorzetten, bijten en gaan, komt mij nu van pas. Ik zette de auto in de parkeergarage (fietsen lukte niet meer, omdat ik onder het viaduct doorfietsen niet meer kon opbrengen), begon de 100 meter naar het kantoor van de opdrachtgever te lopen, voelde mijn benen na 50 meter al niet meer, maar zag wel de voordeur van het kantoor: daar moest ik heen, elke stap dichterbij. Focussen dus. En ik redde het.

Nu ik drie weken medicatie slik, gaat het al een stuk beter. Maar ik realiseer me toch dat ik beter naar mijn lichaam had moeten luisteren en me niet zo had moeten laten leiden door wat ik van vroeger had meegekregen. Aan de andere kant heb ik hierdoor wel goed leren focussen. Toch is mijn advies: altijd naar je eigen lijf luisteren. Ik had al een tijdje tegen mezelf gezegd dat het niet goed met me ging, ik wist niet wat er was, maar toch ging ik door. Iedereen kent zijn/haar lichaam het beste en weet wanneer er iets niet goed is. Niet de kop in het zand, maar aan de bel trekken.

Delen op Social Media
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email